We zijn in de meldkamer van een 1-1-2 centrale. We zien een medewerkster achter haar computer zitten. Ze krijgt een melding binnen. Op haar scherm verschijnt op een plattegrond waar vandaan gebeld wordt. De dame waarschuwt vervolgens een andere medewerkster en wijst op haar scherm de locatie van de melding aan. Twee agenten trekken hun jas aan om op de locatie af te gaan (tegelijkertijd start op de achtergrond muziek uit een slapstickfilm en horen we lachend publiek). De agenten rennen de trap af, springen in de auto en scheuren met piepende banden bij de 1-1-2 centrale weg (terwijl de lachband nog steeds klinkt). Dan komt de politiewagen met loeiende sirenes een leeg schoolplein opgesneld en remt naast een paar verschrikte jongetjes. Zij worden in de nek gepakt en gaan mee naar het politiebureau. Hier worden de jongetjes in een verhoorkamer neergezet. De agent klapt de deur achter ze dicht (op dat moment stopt de lachband).
Vervolgens horen we de voice-over zeggen: “112 bellen voor de lol is niet om te lachen. Want voortaan weten we je àltijd te vinden. Minder misbruik van 112 heb je zelf in de hand.”